Nieuws

Blijven bewegen

Blijven bewegen, het beste medicijn tegen stress (1)

Arko van Brakel is algemeen directeur van de Baak, het opleidings- en kennisinstituut op het gebied van leiderschap en ondernemerschap en gelieerd aan VNO-NCW. Als ondernemer was hij al snel succesvol. En juist daardoor kreeg hij ook al vroeg in zijn carrière te maken met een burn-out. Van Brakel is een van de bekende Nederlanders die boegbeeld zijn van  Check je Werkstress, de campagne van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.

Je hebt aan het begin van je carrière een burn-out gehad. Zelf zeg je erover: Het begon ermee dat ik ging voldoen aan het beeld dat andere mensen van me hebben. Welk beeld was dat?
“Ik ben niet het archetype ondernemer. Maar ik probeerde wel aan dat klassieke beeld te voldoen. En dat werkt dus niet. Ik ben meer inhoudgedreven en strategisch sterk. In de uitwerking; in de operationele kant ben ik minder. Wel zie ik de grote lijnen in mijn hoofd al snel, ik draag dat uit; dat enthousiasme inspireert mensen. Maar het is ook een valkuil, want na het eerste succes ga ik steeds grotere hoogten zoeken. Vroeger deed ik dat nog veel sterker. Ik ging steeds sneller bedrijven oprichten, de contracten werden steeds omvangrijker. De miljoenen vlogen me om de oren op een gegeven moment. Ik begon met een internet startup en ik dacht daarna dat elk bedrijf wel zo snel zou kunnen groeien. Dat bleek niet zo te zijn.”

Kun je nu je er op terugkijkt zeggen waarom je zo deed?
“Door het succes van het eerste bedrijf kom je in een flow. Ook dacht ik dat de maatschappij een bepaald gedrag van me verwacht. Ik probeerde me te gedragen als een succesvol ondernemer. Maar toen begon ik een opleidingsbedrijf, en dat ontwikkelt zich heel anders dan een internetstart-up. Mijn stijl van ondernemen was daar niet op aangepast. Dus deed ik iets wat totaal niet paste bij het bedrijf en de mensen die het bedrijf maken. Ik begreep het DNA van het bedrijf niet goed, probeerde harder te groeien dan dit type business aankan. Doordat ik tegelijkertijd nog twee ondernemingen oprichtte samen met mijn compagnons ging ik afwijken van mijn eigen waarden, bleef niet dicht genoeg bij mezelf en probeerde te voldoen aan een beeld waarvan ik dacht dat anderen dat van mij hadden. Daar kreeg ik een burn-out van. Mijn omgeving had het al lang in de gaten, maar zelf kwam ik er als laatste achter.”

Hoe verklaar je dat?
“Het heeft veel met ego te maken. Ik merkte eerst niet dat het minder ging. Alles ging heel snel, ik had het goed naar mijn zin, ik ging van de ene adrenalinekick naar de volgende. Een burn-out is voor watjes, dacht ik. Ging het eens wat minder, dan dacht ik: met wilskracht kun je alles oplossen. Ik ontdekte toen dat een burn-out niets te maken heeft met aanstellerij. Vooral de perfectionisten die alles goed willen doen, zoals ik, moeten erg oppassen.”

Hoe ben je er uitgekomen?
“Door erover te praten. Ik heb mensen om me heen gevraagd of ik de juiste dingen doe, of ik de juiste beslissingen neem. Ik heb mensen gezocht van wie ik weet dat ze op bepaalde gebieden beter zijn dan ik. Dat zijn uitdagingen voor mij, daar kan ik wat van leren. Het zijn ook mensen die ik kan vertrouwen op hun eerlijke oordeel, ook al is het ongezouten kritiek, want ik weet dat ze geen persoonlijk belang hebben bij hun advies aan mij. Vaak zijn dat niet je directe collega’s. Zo kreeg ik van een persoonlijke vriend het advies om een training te volgen van Tony Robbins (een Amerikaanse coach, spreker en schrijver). Dat heeft me enorm geholpen om te ontdekken wat ik echt belangrijk vind, zo heb ik mijn eigen waarden herontdekt.”

Lees hier morgen in deel twee van dit interview van Ernst Verrijk wat Arko van Brakel hiervan heeft geleerd.

Op PW de Gids Vakbase leest u meer over de aansprakelijkheid voor een burn-out veroorzaakt onder invloed van arbeidsfactoren.